Home / ویدیوهای آموزشی / ما برای مهربان بودن ساخته شده‌ایم

ما برای مهربان بودن ساخته شده‌ایم

دریافت فایل تصویری

 

زمانی که به تکامل نوع بشر فکر می‌کنید یکی از سخت‌ترین سؤالات، از چهارچوب استاندارد تکامل، که واقعن در مورد بقای فردی، رقابت، رساندن ژن خود به نسل بعدی است، این است که چرا مردم بسیار خوب و سخاوتمند و فداکار هستند، درست است؟
بیشتر مردم ممکن است فکر کنند که داروین این ایده را داشت که “اصلح‌تر باقی می‌ماند” که درواقع این است که همواره بی‌رحم‌ترین و خون‌خوارترین است که واقعن زنده می‌ماند و رشد می‌کند. اما این اصلن نظریه‌ی داروین در مورد تکامل انسان نیست! او واقعن فکر می‌کرد که احساس همدردی قوی‌ترین غریزی‌هایی است که انسان دارد.
جوامعی که بیشترین تعداد دلسوز را دارند شکوفا شده و تعداد فرزندان را افزایش خواهند داد. این تصور داروین به این معنا بود که این خصیصه، خارج از آسیب‌پذیری فرزندان ما شکل گرفته، اول‌ از همه ساختارهای اجتماعی مانند ارائه‌ی مراقبت‌های مشارکتی و همچنین پس‌ از آن سیستم‌های فیزیولوژیکی توسط تکامل شکل گرفتند تا به مراقبت از حاملان ژن‌ها کمک کنند. یعنی: فرزندان ما.

ما در بخش علوم اعصاب دانشگاه یوسی‌ال‌ای آموخته‌ایم که اگر شما احساس درد فیزیکی داشته باشید، بخشی از مغزتان روشن می‌شود و اگر من ببینم که شما آن درد فیزیکی را دارید، همان قسمت مغزم روشن می‌شود!
این مانند این است که ما به داشتن احساسی مشابه بقیه افراد متصل شده‌ایم. همدلی، کار این وظیفه‌ی واقعن پیچیده است. این واقعن لوب‌های‌فرونتال را درگیر می‌کند، این مناطق جدیدتر از کورتکس است که در فرایندهای سمبولیک پیچیده‌تر مانند زبان و تصور کردن آینده نقش دارند. از آنجا که همدلی مستلزم این است که شما فکر کنید: کسی دیگر در بیرون وجود دارد که احساسات و افکار متفاوتی نسبت به من داشته باشد، این یک دستاورد واقعن پیچیده‌ی شناختی است.

در آزمایشگاه من، آزمایشگاه تعاملات اجتماعی برکلی، ما عکس‌هایی از درد و رنج نمونه به شرکت‌کنندگان نشان دادیم. شرکت‌کنندگان عکس‌العمل بسیار قدرتمند دلسوزانه نشان دادند و چیزی که ما در مغز پیدا کردیم این است که یک بخش بسیار قدیمی از مغز که ماده خاکستری اطراف مجرا نامیده می‌شود، که در پستانداران رایج است و زمانی که آن‌ها از چیزهایی مراقبت می‌کنند و یا زمانی که شما احساس همدردی می‌کنید، روشن می‌شود.

بنابراین این به ما می‌گوید که احساس همدردی همان‌طور که داروین بر این باور است، واقعن ریشه در سیستم عصبی بسیار قدیمی دارد.
من و دانشجویانم در واقعن به فعالیت اجتماعی در کلاس علاقه‌مند شدیم که این با مغز انسان چه می‌کند؟ آزمایشگاه ما و دیگر آزمایشگاه‌های به چیزی علاقه‌مند هستند که عصب‌واگ نامیده می‌شود.(vagus nerve) این بلندترین مجموعه اعصاب در سیستم عصبی انسان است. در تحقیقات ما همدردی و احساس مراقبت از کسی که نیازمند است، در عصب واگ فعال می‌شود. اگر به افراد کلاس پایین‌تر تصاویری از درد و رنج نشان دهیم، آن‌ها یک پاسخ عصب واگ دارند. شما آن را در افراد کلاس بالاتر نمی‌بینید و این به معنای واقعی کلمه یک نقص در همدردی است که با دارایی بسیار زیاد ایجاد شده است.
سری بعدی مطالعات در خیریه‌ها بود: چه کسی می‌بخشد؟ تحلیل اقتصادی می‌گوید اگر من مقدار زیادی پول دارم، بخشیدن آن باید آسان باشد. اگر من 900 دلار در بانکم دارم، بخشیدن پول که واقعن هم مهم است، چون شما می‌دانید، برای‌تان مهم است که چه چیزی در داخل یخچال‌تان قرار می‌دهید، و با وجود چیزی که ما پیدا کردیم افراد کلاس پایین‌تر بیشتر پرداخت می‌کنند، و این در مطالعات انسان‌دوستی تکرار می‌شود. شما می‌دانید، یکی از چیزهایی که این علم به ما می‌گوید این است که قدرت بزرگتری از سخاوت و همدلی در جوامع فقیرتر وجود دارد که بسیاری افراد در شرایط عالی آن را ندارند، و آن جامعه‌ اول است که قوی است.

بله، 60 درصد ازآنچه ما انجام می‌دهیم به حداکثر رساندن لذت و تمایلات شخصی است، تنها زنده ماندن کلاسیک در بیشتر رقابت‌ها — اما در 40 درصد از مواقع، ما واقعن کارهایی برای افراد دیگر انجام می‌دهیم، ما فداکاری می‌کنیم، ما ریسک می‌کنیم و هنوز هم این را انجام می‌دهیم.
ما این دل‌خوشی‌های ثانویه را در تأیید از طرف دیگران می‌یابیم. این واقعن کار می‌کند، و من فکر می‌کنم که این مستلزم آن است که منافع شخصی انسان را دوباره تعریف کنیم.
سنت‌های بزرگ اخلاقی همواره چنین چیزی را تشویق کرده‌اند، و حالا ما این را از زبان دانش می‌شنویم که بله مغز واقعن برای افراد دیگر اهمیت قائل است.


زیرنویس: مِهبانگ

One comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

Scroll To Top