Home / ویدیوهای آموزشی / اقامتگاه ما در فضا
اقامتگاه ما در فضا

اقامتگاه ما در فضا

منظومه خورشیدی ما چگونه جایی است؟

ما در بخش آرامی از راه شیری زندگی می کنیم. خانه ما، منظومه خورشیدی است. یک ساختار 4.5 بیلیون ساله که در اطراف این مرکز کیهانی با سرعت 200000 کیلومتر بر ساعت، حرکت می کند و
هر 250 میلیون سال ، یک بار به دور آن می گردد.
ستاره ما ، خورشید ، در مرکز منظومه شمسی قرار دارد.

8 سیاره به دور آن می‌چرخند و هزاران میلیارد سیارک و دنباله‌دار(comet) و چند سیاره کوتوله(dwarf planet)آن‌را احاطه می‌کنند.

8 سیاره که 4 تا از آن‌ها به هم شباهت دارند:
تیر(عطارد) ، زهره(ناهید) ، زمین و مریخ(بهرام) و 4 تای دیگه، غول‌های گازی هستند:
مشتری ، زحل(کیوان) ، اورانوس و نپتون.

تیر(عطارد)، کوچک‌ترین و سبک ترین سیاره در بین 8 سیاره محسوب می‌شود.

هر سالِ عطارد، از روزِ عطارد، کوتاه‌تر است! و این موجب بروز نوسانات دمایی عظیمی خواهد شد. عطارد جو(اتمسفر) و قمری ندارد.
زهره(ناهید)، یکی از روشن‌ترین اشیا منظومه شمسی است و داغ‌ترین سیاره محسوب می شود و فشار اتمسفری آن 92 برابر فشار اتمسفری زمین است.

اثر گلخانه‌ای خارج از کنترل به این معناست که دمای زهره(ناهید)، هرگز به زیر 437 درجه سانتی‌گراد نمی‌رسد. زهره(ناهید)، قمری ندارد. زمین، زادگاه ما و تنها سیاره ای است که دمایش به قدری معتدل است که امکان حضور آب مایع اضافی بر روی آن ، وجود دارد.
همچنین، زمین، تابحال تنها جایی بوده که با توجه به دانسته‌های ما، امکان حیات در آن وجود دارد.
زمین، دارای یک قمر است. مریخ(بهرام)، دومین سیاره کوچک
در منظومه شمسی است و به‌قدری پرجرم است که توانسته جو خیلی نازکی را بر روی خود حفظ کند. کوه‌ المپوس، بزرگ‌ترین کوه منظومه خورشیدی است! و ارتفاع آن بیش از سه برابر کوه اورست می باشد. مریخ(بهرام)، دو قمر کوچک دارد.

مشتری، بزرگترین و پرجرم‌ترین سیاره منظومه خورشیدی است.
بخش عظیمی از مشتری را هیدروژن و هلیوم تشکیل می‌دهند.
و صحنه نمایش بزرگترین وقدرتمندترین طوفان‌هایی است که می‌شناسیم. بزرگترین طوفان، یعنی لکه سرخ بزرگ، به بزرگی سه برابر زمین است. مشتری، 67 قمر دارد.

زحل(کیوان)، دومین سیاره بزرگ و کم‌چگال(کم‌تراکم)ترین سیاره
در بین همه سیاره‌هاست. اگر وان حمام به قدر کافی بزرگی داشتید، کیوان(زحل) می‌توانست در داخل آن شنا کند. کیوان(زحل)، بخاطر داشتن حلقه بزرگ و کاملن مشخص دراطرافش نیز، معروف است.
کیوان(زحل)،62 قمر دارد.

اورانوس، سومین سیاره‌ی بزرگ و یکی از سردترین سیاره‌ها در بین همه غول‌های گازی است. البته کوچکترین سیاره نیز محسوب می شود!
نکته ویژه در مورد اورانوس، این است که محور چرخشش برخلاف هفت سیاره دیگر به سمت پهلوها متمایل است. اورانوس، 27 قمر دارد.

نپتون، آخرین سیاره در منظومه خورشیدی و شبیه به اورانوس است.
این سیاره، تا این لحظه از خورشید دور مانده است. هر سالِ نپتون، برابر با 164 سالِ زمینی است. بیشترین سرعت بادِ محاسبه شده، در توفانی بر روی نپتون با سرعتی در حدود 2100 کیلومتربرساعت، اختصاص دارد.
نپتون، 14 قمر دارد.
اگر اندازه سیاره‌ها را با هم مقایسه کنیم،اختلاف موجود میان آن‌هاروشن‌تر می‌شوند. مشتری، از نظر اندازه و وزن، رتبه اول را دارد؛ از سوی دیگر، عطارد(تیر) کوچولو، حتی از یکی از قمرهای مشتری به نام گانیمید هم کوچکتر است.
مشتری، خیلی پرجرم است و به‌تنهایی تقریبن 70 درصد جرم همه سیاره‌های دیگر را در بر می‌گیرد و دارای
تاثیر شدیدی بر محیط اطرافش است.
مشتری، نعمتی برای زمین است، چراکه اکثر سیارک‌های بزرگ و خطرناک را که می‌توانند زندگی زمین را نابود کنند، به سمت خود می‌کشد!
با این وجود، حتی خود مشتری، در قیاس با ستاره ما، خورشید، یک کوتوله محسوب می‌شود. به یاد داشته باشید جرم آن در برابر خورشید به حساب نمی‌آید.

خورشید،‌ 99.86 درصد جرم منظومه خورشیدی ما را به خود اختصاص می‌دهد. عمده مواد تشکیل دهنده‌ی آن،هیدروژن و هلیوم هستند.
تنها کمتر از 2 درصد آن، از عناصر سنگین مانند اکسیژن یا آهن، تشکیل می‌شود. در مرکز یا هسته خورشید، 620 میلیون تن هیدروژن در هر ثانیه، دچار همجوشی می‌شوند و انرژی کافی برای برآورده کردن نیازهای بشر را برای سال‌های زیادی تامین می‌کنند.
اما علاوه بر 8 سیاره‌ای که به دور خورشید می‌گردند هزاران میلیارد سیارک و ستاره دنباله‌دار نیز به دور خورشید در حال گردش هستند.

اکثر آنها، در داخل دو کمربند متمرکز هستند:
کمربند سیارکی واقع بین بهرام(مریخ)و مشتری، و کمربند کویی‌پِر در لبه‌ی منظومه خورشیدی. این کمربندها، زادگاه اشیای بیشماری می‌باشند، برخی از این اشیا به اندازه گرد و غبار هستند و اشیای دیگر، اندازه‌ای در حد سیاره‌های کوتوله دارند.
شناخته شده‌ترین شیء در کمربند سیارکی، سِرِس نام دارد؛
شناخته شده‌ترین اشیا در کمربند کویی‌پر، جرم‌های هائومیا، ماکی‌ماکی و پلوتو نام دارند.
معمولن، کمربند سیارکی را کلکسیونی متراکم از اجسامی در نظر می‌گیریم که دائمن با هم برخورد دارند. اما در واقع، سیارک‌ها،
در ناحیه‌ای توزیع شده‌اند که بطور غیر قابل وصفی وسیع است، به نحوی که حتی به راحتی نمی توان دو سیارک را در آن واحد در آن مشاهده نمود.
به‌رغم وجود هزاران میلیارد شیء در داخل کمربندهای سیارکی این کمربندها، فضاهای نسبتن خالی‌ای هستند.
و با این وجود، برخوردهای چندباره‌ای در آن‌ها وجود دارند.
جرم هر دو کمربند نیز عادی است:
جرم کمربند سیارکی، کمتر از حدود 4 درصد جرم کره‌ی ماه است و
جرم کمربندی کویی‌پر، تنها بین یک بیست‌و‌پنجم و یک‌دهم جرم کره‌ زمین است.
بالاخره، روزی، منظومه خورشیدی از بین خواهد رفت. خورشید می‌میرد و عطارد(تیر)، ناهید(زهره) و شاید هم زمین، نابود خواهند شد.
ظرف 500 میلیون سال، خورشید داغ‌تر و داغ‌تر می‌شود، و سرانجام روزی
پوسته‌ی زمین، ذوب خواهد شد.سپس، خورشید به رشد خود ادامه می‌دهد و زمین را می‌بلعد یا حداقل آن‌را به دریایی از گدازه، تبدیل می‌کند. وقتی خورشید، همه سوختش را سوزاند و بخش عمده‌ای از جرمش را از دست داد، به کوتوله سفیدی تبدیل می‌شود و ظرف چند بیلیون سال بعد، به آرامی می‌سوزد و کاملن از صحنه روزگار محو می‌شود. بعد از این مرحله، دیگر زندگی در منظومه خورشیدی امکان پذیر نیست.
کهکشان راه شیری، حتی متوجه این اتفاق هم نخواهد شد. بخش کوچکی از آن در یکی از بازوهایش تنها اندکی تاریک‌تر می‌شود.
و بشر، یا از بین می‌رود و یا منظومه خورشیدی را در جستجوی خانه‌ای جدید، ترک می‌کند.

دریافت فایل تصویری

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

Scroll To Top